Anderhalf jaar geleden verloor Zita Wauters (21) haar oma Mieke aan de gevolgen van Parkinson na euthanasie. Als ambassadrice van BeHeroes wil ze de ziekte onder de aandacht brengen. “Ik heb zelf gezien hoe moeilijk die strijd is”, vertelt ze in een emotioneel gesprek met Parkinsonpatiënt Wim.

Als nieuwe Vlaamse ambassadrice van BeHeroes, een project van het Koninklijk Paleis en het Prins Filip Fonds, gaat Zita Wauters op zoek naar mensen die zich belangeloos inzetten voor anderen. Vorig jaar werd parkibokser Sabri Belhadj uitgeroepen tot sportieve held omdat hij bokslessen aan mensen met Parkinson geeft. Onlangs ging Zita opnieuw bij Sabri langs om hem te bedanken voor zijn inzet voor anderen.

Er volgde ook een emotionele ontmoeting tussen Zita en Wim, die aan Parkinson lijdt. Boksen betekent heel veel voor hem. “Niet alle medicijnen zitten in een doosje. Hoe meer je beweegt, hoe beter”, vertelt hij aan Zita. “Ik probeer dat heel veel en intens te doen, wat mijn ziekte voor een stuk afremt. Het helpt heel veel. Niet alleen het sporten of bewegen, maar ook het contact dat we hebben met elkaar.

Een aantal maanden geleden ben ik in een depressie gezakt. Ik heb drie maanden niets kunnen doen. Ik heb al mijn activiteiten stilgelegd, niet meer gepraat, geen sociale contacten gehad… Niemand mocht op bezoek komen. Ik ben stilletjes aan uit die put geraakt. Ik voel wat het waard is wat ik nu doe en hoe ik me nu voel. Maar ik kwam van ver, hoor. Het is eigenlijk een dagelijks gevecht, maar je moet optimistisch blijven, mensen graag zien en dingen graag blijven doen.”

Wims verhaal is voor Zita heel herkenbaar en raakt haar diep. “Ik word daar emotioneel van. Ik vind het zo erg dat jullie dat moeten doorstaan. Mijn oma heeft zelf ook Parkinson gehad”, reageert ze. “Ik denk dat ze het de max zou gevonden hebben, mocht ze daar fysiek nog toe in staat zijn geweest.”

“Ik mis mijn omaatje nog elke dag”, vervolgt Zita. “Het pakt me persoonlijk, omdat ik zelf heb gezien hoe moeilijk die strijd is. Je wil ergens voor gaan maar dat is soms gewoon onmogelijk. Het vraagt zoveel sterkte om jezelf daar weer bovenop te halen. Ik vind dat mooi om te zien: hoe je daarover praat en daarmee omgaat. Ik ben er zeker van dat ze nu aan het kijken is en dat ze heel trots is op ons.” Zita’s oma Mieke had Parkinson en dystonie, een motorische storing. Ze koos in november 2024 voor euthanasie.