Zes dagen per week, 29 jaar lang bracht Jan van Erp (83) op zijn fiets de krant rond in Dreumel. Of het nu spekglad was of stormde, de lezers konden op Jan rekenen. Maar net voor zijn dertigjarig jubileum, stopt hij. „Ik houd het niet meer vol.”

Jan werkte lange tijd op de boerderij van zijn ouders in Dreumel. Waar hij nu nog steeds woont met zijn vrouw Truus (75). „Het bedrijf was maar klein. Ik had een bijbaantje van dertig uur als tuinman bij de spinazie-academie.” Hij lacht. „Zo noemden we de huishoudschool toen. Die zat aan de Klepperheide in Druten.”

Toen de Dreumelnaar 53 jaar was, zat hij in de WAO vanwege rugproblemen. Zijn neefje, de zoon van zijn zus, was destijds krantenbezorger en hielp zijn moeder in de doe-het-zelfzaak van het gezin in Dreumel. „Mijn zus werd ziek, kreeg kanker. Ze overleed op 15 augustus. Op 16 augustus nam ik de krantenwijk van mijn neefje over.” Want die moest fulltime in de zaak werken.

Dat betekende iedere dag op de fiets door het dorp. Truus: „De artsen zeiden tegen Jan: zorg dat je in beweging blijft.”

Samen met Truus door Maas en Waal
Jan: „In de begintijd had ik nog maar 55 adressen en bracht ik alleen De Gelderlander rond. Drie kwartier deed ik erover.”

Hij begon in Dreumel, maar al snel kreeg hij de vraag of hij een tijdje in wilde vallen. „Voor een Marokkaans meisje. Haar vader was ziek en ze ging naar Marokko. Maar ze kwam niet meer terug.”

Op allerlei plekken viel hij in. „Wamel, Maasbommel, Druten, tot aan Ewijk toe.”

Truus stapte ook in. „De afgelegen adressen, met de auto. De dijk van de brug bij Wamel tot Dreumel en voorbij de molen in Alphen. De polder tot Beneden-Leeuwen.” Jan: „We gingen rond 21.30 uur naar bed, stonden om 02.30 uur op. Zes dagen in de week.”

Toen Truus ziek werd, deed ze een stapje terug. „Ik hielp Jan op zaterdag en als het slecht weer was.”

Hooguit een weekendje weg
Had iedere krant in hun beginjaren nog een eigen bezorger, langzamerhand werden alle titels door dezelfde handen rondgebracht. De Gelderlander, De Telegraaf, Volkskrant. Jan en Truus zagen het aantal abonnees op de papieren krant slinken. Jan: „Als ouderen wegvallen, dan vallen ook de kranten weg. Bij sommige gezinnen nemen de kinderen ook weer allemaal een krant, maar dat zijn er maar enkele.”

„Ik heb met slecht weer wel eens gebromd, maar ik vond het prachtig werk. Lekker buiten, de beweging.” Door weer en wind, Jan en ook Truus lieten nooit verstek gaan. Jan: „We gaan nooit op vakantie.” Truus: „Hooguit een Pinksterweekend.” Op zaterdagmiddag heen, ná het bezorgen van de krant natuurlijk en op maandagavond weer terug, op tijd voor de krant van dinsdag.

Laatste winter was een beproeving
De bedoeling was de dertig jaar vol te maken. Op 16 augustus zou het zover zijn. Maar Jan kan niet meer. Zijn lijf is op. Door rugklachten is lopen een beproeving geworden. „Ik houd het niet meer vol.”

Op 5 mei reed hij zijn laatste rondje door het dorp, geen dag te laat. Truus: „Het laatste half jaar was hij zo moe, dan kwam hij de rest van de dag niet meer vooruit.”

Jan: „Als ik had geweten wat er voor een winter zou komen, was ik al in oktober gestopt.” Winters waren een beproeving voor hem geworden. Daar waar ze er eerst erg van genoten. Truus: „Je maakt zelf de eerste sporen in de sneeuw. Je ziet vosjes, reeën, fazanten.”

Tientallen kaarten en gevulde envelopjes
Natuurlijk, als het vriest, is het wel oppassen geblazen. Truus: „De dijk was wel eens zo spekglad, dat we niet naar beneden naar de huizen durfden.” Ze zouden met de auto niet meer omhoog komen. „Ik nam dan plastic zakken mee. Was een oprit te glad, dan wikkelde ik de krant erin en gooide hem naar de voordeur. Net zoals in Amerika.”

Nu Jan gestopt is, is zijn tijd voor de moestuin achter het huis. De afgelopen week vulde hun dressoir zich met tientallen bedankkaarten. Jan: „Het werd gewaardeerd wat we deden.”

„Ik ben met eindejaar nooit langs de deuren gegaan. Ik ga niet lopen schooien. De mensen kwamen naar ons toe. Wij kregen gevulde envelopjes in de bus.”